Al zijn we 2,5 jaar verder nog steeds vloeien er dagelijks tranen omdat ik je zo mis. Je was altijd zo vriendelijk en zorgzaam voor mij. Dat vergeet ik nooit.
Onlangs mochten we proeven van de lekkere lasagne die je mama gemaakt had. Je mama en papa vertelden ons ook over de mooie reis naar Amerika die jullie in 2023 samen maakten.
Het is een kostbare herinnering geworden voor je ouders en je broers. Je wordt zo hard gemist, Tuur... maar we blijven je naam noemen. We zien je niet meer, maar je bent wel aanwezig onder ons, voor altijd !
Zondag 12 april 'vierden' we Joppe zijn 18de verjaardag EN was het Parijs Roubaix. Een koers waarvoor je 3 jaar geleden jouw plekje in de zetel reserveerde. Ik herinner me nog dat je die ochtend naar beneden kwam en tegen me zei: 'Mama, op dat plaatske daar in de zetel ga ik me zetten om 10 uur en ik kom er pas uit als de koers gereden is. 😜
De zithoek was die 12de april goed gevuld met familie. Samen keken we naar de wedstrijd en zagen we hoe ieders favoriet een topkoers aan het rijden was. Tijdens de sprint was de spanning hier te snijden en de ontlading heel groot toen Wout van Aert als eerste over de streep reed. Een gejuich hier...
Papa keek naar mij, ik keek naar papa. We werden even stil. We wisten allebei dat ook jij door het dolle heen zou zijn geweest. Je had erbij moeten zijn, lieve Tuur.
Gisteren is Joppe op eindreis vertrokken naar Barcelona. Een trip die ook voor jou gepland stond dat laatste jaar. Joppe neemt je mee door deze prachtige stad, naar de wedstrijd van Barcelona... Je bent er altijd bij... kijk met hem mee...
Het is stil zonder jou, Tuur. Een stilte die niet leeg is maar gevuld met herinneringen aan jou. Jouw immer vrolijke glimlach, jouw positiviteit, jouw energie die je uitstraalde, jouw manier van zijn. Niet perfect, niet groots op papier, maar groots in alles wat er echt toe doet.
Lasagne, één van jouw lievelingsgerechten. Vorige vrijdag maakte ik voor het eerst 'jouw lasagne', zoals jij hem graag had, klaar. Zoals gewoonlijk een grote en een kleine schotel. Er werd gretig van gesmuld en jouw portie... die bleef over...
Tuur, we missen jou elke dag ontzettend hard. We dragen jou mee in ons hart 💖. Voor altijd ons Tuusje 😘
Ik wil je iets vertellen... Je weet dat ik een 'thee drinker' ben en zeker in de winter kan genieten van een lekker tasje thee. De laatste tijd kan ik ook genieten van een tasje koffie. Daar zit ons moeke voor iets tussen. De afgelopen twee jaar kwam ze geregeld bij ons logeren. En je kent moeke: geen dag zonder koffie. Elke morgen zette ze verse koffie. Heel vaak kreeg ik de vraag of ik ook wat koffie wou. Het begon met een klein bodempje. Dat bodempje werd steeds wat groter en al snel een halve tas. Nu kan ik zeggen dat koffie me wel smaakt net zoals dat ook bij jou was. In Toscane kon je genieten van een espresso samen met papa.
Vanaf nu ga ik ook een vleugje melk, 'vriendschap' aan dat koffietje toevoegen... 😘
Ik hou van jou lief Tuusje! Mis jou ontzettend hard!!
Vandaag denken we extra hard aan jou, net zoals we dat al twee jaar lang elke dag doen. Je bent misschien niet meer fysiek bij ons, maar op zoveel manieren blijf je dichtbij. Elk van ons draagt een stukje Tuur met zich mee.
We dragen je mee in onze gedachten, in onze verhalen en in de kleine dingen die ons aan jou doen denken. Tijdens de wandeling vandaag kwamen er weer heel wat herinneringen boven; lieve, grappige, mooie momenten die ons deden glimlachen en stil worden.
Samen met 6MTW-6WW hebben we een bloemetje bij jou gebracht. Een teken van hoe sterk je nog altijd leeft in ons hart.
Vrijdagavond kwamen we terug van onze eerste buitenlandse reis zonder jou. Drie fantastische vrienden reisden 10 dagen met ons mee. We trokken naar de bergen, een plaats waar jij ook zo graag vertoefde. Ik had er 'mijn missie' van gemaakt om bij elke wandeling in die prachtige Dolomieten jou telkens een mooi plaatske te geven. Zo heb je onder andere een schitterend uitzicht gekregen op de 'Drei zinnen', lago Sorapis en is je mooie naam te bewonderen aan de voet van de Torre Grande. We kozen telkens zorgvuldig een plekje en we schoten allen in actie om de nodige stenen te verzamelen om jouw naam daarmee te vormen. Teamwork!!! Ik hoop, lieve schat dat je daar nog lang op die manier aanwezig mag zijn.
We hebben geprobeerd te genieten van deze prachtige streek. Vaak stond ik even stil, keek rondom mij en zei ik bij mezelf 'Tuur kijk met me mee'!! Je was mee in onze harten. Je bent niet weg maar op een andere manier bij ons: een vlinder die op een wandeling rond me heen fladderde, een regenboog die verscheen, de zon die plots door de regenwolken breekt en een sombere dag omtovert tot een zonnige dag... Daar was je dan!!
We hebben samen weer een stapje gezet... voor altijd met vijf!!
Lieve schat, ik hou van jou en mis jou ontzettend hard!!
20 juli. Het bivak zit er weer bijna op. Na een enthousiast kampvuur, waar luid liedjes worden gezongen en uitbundig toneeltjes worden gespeeld door elke groep, is het tijd om even terug te blikken. Heel Chiro Inzet verzamelt zich rond het kampvuur, van het kleinste Kadeeke tot de luidruchtigste Aspirant, alle leiders en de hele kookploeg. Iedereen hand in hand, verbonden als nooit tevoren. Met de stralende hitte van het kampvuur blikken we terug op de afgelopen 10 dagen. Bij dit bijzondere moment van stilstaan, kunnen we natuurlijk niet anders dan het ook nog even extra stil te maken, voor Tuur. Naar jaarlijkste traditie leest elke eerstejaars leider het leiderswoord voor, een tekst die start met ‘Met volle Inzet wil ik leider zijn’. Wanneer onze 5 jongste leiders hun leiderswoord hebben voorgelezen, staan we nog even stil bij Tuur, die als 6de leider met evenveel trots datzelfde woorden had voorgelezen. Om Tuur zijn stem toch symbolisch te laten weerklinken, besloten zijn leeftijdsgenoten om samen, in naam van Tuur, een 6de keer het leiderswoord voor te lezen. Muisstil en met een intens gevoel van samenhorigheid staan er 110 anderen te luisteren, hand in hand rond het kampvuur. Met volle Inzet zou je leider zijn.
Elke nacht, als ik wakker word, denk ik eraan. Meerdere keren proberen te verwoorden. Het lukt me niet. Die keer toen je naast mij kwam zitten, de hele avond. Tijdens de familiebijeenkomst Ceulemans in ’t Of. De babbel van toen, daar denk ik veel aan. Mooi was dat. Verbondenheid, die me bijblijft, al zo vaak verteld…
Afgelopen maandag kwam er een vermoeide maar voldane kerel naar huis van bivak, onze Flor. Ze kwamen naar huis met de fiets van hun kampplaats. Ik zag ze allemaal voor mijn neus passeren... stuk voor stuk kerels en aspiranten met een blij gezicht want het was weer een super bivak geweest. Jij ontbrak maar ik ben ervan overtuigd dat je in het hart van vele chirovrienden meefietste. Dit had jouw eerste kamp als leider geweest. Wat zou je dit super gedaan hebben. Dankjewel aan jouw chiromakkers dat je tijdens het kampvuur erbij mocht zijn. ❤ We missen jou lieve schat. Ik hou van jou!!!
Heel vaak denken we aan jou, maar nu, in Toscane gaan onze gedachten uit naar het feit dat jij zo zou genoten hebben van de eindreis in deze prachtige streek. We drinken een tas koffie met melk voor jou en dragen je mee in ons hart. 🧡